Vastgeklemde kaken (vol met bevroren woorden)

Vastgeklemde kaken (vol met bevroren woorden)

In mijn praktijk behandel ik veel mensen met lichamelijke klachten. Vanuit het holistische perspectief zijn lichaam en geest één.  Het lichaam is ongelooflijk wijs; het draagt herinneringen in zich van dit leven maar ook aan de levens die we al geleefd hebben. Daarom is het werk wat ik hier mag doen in deze wereld zo ongelooflijk boeiend. Iedere dag gebeurd er iets moois, iets wonderlijks!

Zij komt bij mij omdat ze last heeft van klemmende kaken. Vooral s’nachts is het raak en voelt het alsof haar kaken in een bankschroef zitten. Soms moet ze s’ochtends haar kaken weer voorzichtig ‘ontklemmen.’ We gaan de wijsheid van haar lichaam aanspreken binnen een lichte trance zodat het onderbewuste, waar al die kennis en herinneringen wakker zijn, aangesproken wordt.

Ze ligt lekker op de behandeltafel en ja, ze voelt haar kaken. Ze mag er rustig naartoe ademen en contact maken. Hoe voelt het daar? Ze ziet zichzelf als klein meisje. Het kleine meisje huilt en is bang. Ik vraag haar waarom ze bang is en ze blijkt bang te zijn voor haar moeder. Mijn cliënte huilt nu ook en ik vraag haar hoe oud ze daar is. Zes jaar is ze en zo bang en alleen. Ze mag het meisje op schoot nemen en ik zie meteen een verlichting in mijn cliënte. Ze mag haar op schoot nemen, wiegen, troosten en je mag tegen haar zeggen dat je haar ziet. Je ziet haar angst en heb haar lief. Vertel haar maar dat je nu groot bent en dat je voor haar gaat zorgen. Dit kleine, bange meisje is een deel van haar en mag gehoord en gezien worden. Haar angst en eenzaamheid mag gezien worden; we willen allemaal gehoord en gezien worden! Het kleine meisje mag ze voor altijd op een veilige plek binnenin haar lichaam dragen. Ze stopt het kleine meisje in haar buik; daar is ze altijd veilig en warm.

Ik vraag haar weer naar haar kaken. Hoe voelen ze nu aan? Nog steeds geklemd, gespannen. Adem er maar weer naar toe, maak maar contact. Dan zegt mijn cliënt: ‘Het zijn de woorden die ik nooit heb uitgesproken. Ze zitten daar maar ze zijn nooit gezegd.’ Ik vraag haar om alle bevroren woorden uit te ademen. Ze ademt diep in en uit; ze laat het gaan. Ze ziet zichzelf in haar ouderlijk huis en ze ziet zichzelf daar automatisch klein maken. Dat was namelijk veiliger. Ze ziet zichzelf op haar tenen lopen (letterlijk!) in dat huis zodat ze geen geluid maakt. Ik vraag haar wie er ook in het ouderlijk huis zijn. ‘Mijn vader en moeder,’ zegt ze. Ik vertel haar: ‘Maak jezelf maar groot! Zo groot als je kan. En je mag stampend door het huis lopen. Maak maar geluid, laat jezelf maar horen. En spreid je armen, je bént daar! En je mag gezien worden.’

Dit doet ze en ik vraag haar na een tijdje hoe dit voelt. ‘Dit voelt heerlijk! Ik voel bevrijding.’ Ahhh, mooi zo! Ze mag de bevrijding door haar hele lichaam laten stromen en voelen. Blijf die spanning van die woorden die je nooit hebt durven uiten maar uitademen. Dat is allemaal oude energie, laat het maar gaan. Het is tijd.

 

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Richard Hanssen schreef:

    Wat prachtig dat je dit doet! Ik vroeg me alleen af of de massage en of yoga les eventueel ook onder alnernatievegeneeskundeverzekering valt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *