Review Doortje

Op weg naar mijn droom

‘Iedereen heeft het geboorterecht om ruimte in te nemen.’ Deze komt binnen. Ik ben BijBetty om bepaalde blokkades door te breken. Blokkades die ervoor zorgen dat ik niet verder kom op mijn eigen pad. In de droom die ik zo graag uitdraag voor kinderen. De droom die ik zo graag leef.

We ontmoeten elkaar in haar praktijk aan de Emmakade. Er staat rustgevende muziek op. Het is een beetje grauw, winters weer. Maar het uitzicht op het Nieuwe Kanaal is prachtig. We gaan zitten op de comfortabele fauteuils en kletsen wat onder het genot van een kop thee. Waarom ik hier ben? Ik heb al jaren last van een spier die stijf is bij een van mijn schouderbladen. En, iets houdt me tegen om mijn levensmissie hier op aarde te leven… Ik heb hem mogen ervaren in een coachingssessie bij iemand anders. Maar ik durf niet. Weet niet uit welke bron ik moet putten om mijn droom werkelijkheid te laten worden. Wie ben ik om dit te gaan doen? Ik ben bij Betty om deze drempel te verkleinen. We besluiten dat een Body Drum Release-sessie het beste bij mij past voor nu.

 Ik neem plaats op de behandeltafel. We gaan gelijk van start. Mijn hoofd wordt stevig maar liefdevol gemasseerd. Ik kom in contact met mijn onderbewustzijn. Betty gaat daarna door naar het schoudergebied en weet de juiste plek te vinden. Ze trommelt, kneed en schut de spieren bij mijn rechter schouderblad flink door elkaar. ‘Zo, dat lucht op.’ Denk ik van binnen. Ze fluistert zachte doch bekrachtigende woorden naar me. Ze zijn raak. Al vrij gauw stroomt er een traan. Tranen van opluchting. Het voelt als een verademing. Betty gaat stevig maar vriendelijk door. Pakt mijn arm vast en neemt ook die mee in de sessie. Dan gaat ze over op de andere kant. Ook vanuit die hoek wordt dezelfde pijnlijke spier behandelt. ‘Iedereen heeft het geboorterecht om ruimte in te nemen.’ Zegt ze. Ferm maar liefdevol. Ik mag zelf visualiseren dat ik –daadwerkelijk– mijn eigen ruimte inneem. Ik zie de energie om mijn lijf groter en groter worden in de behandelruimte. In het gebouw. Leeuwarden door… Ik ben ontroerd door de kracht van mijn eigen ruimte. ‘Echt zo groot?’ Vraag ik mezelf af. Maar dit is toch echt wat ik voor me zie. Wat ik voel.

 Het ritme van de behandeling wordt wat rustiger richting het eind. Betty eindigt weer bij mijn hoofd. Ik voel me ontspannen. Lekker door elkaar geschud. Losgemaakt. Opeens weet ik het heel helder. Mijn innerlijk kind kent de antwoorden. Zij weet de weg. Kent het verhaal. Ik voel ontroering in mijn hart. Dankbaar sluiten we de sessie af. We praten nog wat na. Even rustig op adem komen. Ik spiek nog even door de lamellen naar buiten. De zon streelt inmiddels de rimpelingen in het kanaalwater.

 In de dagen na de behandeling werkt de sessie nog flink door. Oude pijnen in mijn lijf komen omhoog. Ze willen opgeruimd worden. Doorvoeld worden. Ik zorg dat ik die dagen extra water drink. Na een paar dagen is de zeurderige pijn in mijn armen en nekgebied weer weg. Opgelost. Het heeft zijn verhaal verteld. De woorden zijn gehoord. De zeurderige pijn in mijn schouderspier is niet honderd procent weg. Maar dat had ik ook niet verwacht nadat ‘ie al zeker twee jaar bij me is. Het grootste geschenk dat ik heb gekregen is inspiratie en een aantal mooie inzichten om mee verder te kunnen. Op weg naar mijn droom.

Review Doortje, januari 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *